De ‘Voice AI Covers’ zijn herinterpretaties van nummers waarbij de stem van een zanger wordt gebruikt om deze over bestaande tracks heen te leggen. Met de opkomst van kunstmatige intelligentie die in staat is om content te genereren, zijn er binnen internetculturen nieuwe productievormen ontstaan. Deze praktijk van stemappropriatie is erg populair geworden onder fans van verschillende artiesten, omdat ze hierdoor gepersonaliseerde tracks kunnen krijgen. Deze covers hebben een vreemde sfeer, alsof de stemmen uit een andere wereld komen – een mystieke digitale ruimte. De stemmen worden spookachtige stereotypen van de originelen en dompelen ons onder in een wereld die zweeft tussen het virtuele en het reële. De emoties die naar boven komen, komen waarschijnlijk voort uit de vreemdheid van deze perfectie van fouten, de glitches van het algoritme die wankelen als een stem die op het punt staat te ontsporen.

Voor deze residentie wil Zoé Febvre–Utrilla samenwerken met AI door de praktijken van Voice AI Covers en hun beperkingen te onderzoeken. Haar project bestaat eerst uit onderzoek naar bestaande producties en hun verspreiding, gevolgd door een experimentele fase waarin ze verschillende soorten AI gebruikt om gevarieerde samples te creëren. Door te spelen met de glitches en fouten van AI wil ze samples met unieke geluidskwaliteiten produceren. Deze samples worden vervolgens gedeeld op een gezamenlijke schijf waar iedereen ze kan downloaden, aanpassen en bijdragen aan een gemeenschapsrepertoire, geïnspireerd door uitwisselingen binnen fandoms. Dit platform zou ook dienen als een ruimte voor collectieve reflectie over de creatieve mogelijkheden van AI, wat uiteindelijk zou leiden tot de productie van een muziekstuk waarin deze samples worden gebruikt.

Zoé Febvre-Utrilla is een experimentele muziekartieste. Ze studeerde in 2020 af in de kunst aan de ENSAD in Nancy en heeft haar werk ontwikkeld rond verschillende media, van video tot geluid, visuele en plastische installaties. Door zich de codes van de pop- en undergroundcultuur eigen te maken, stelt ze de emotionele en identiteitsgerelateerde relatie die we daarmee hebben ter discussie. In haar muzikale project Dolores kaapt ze het gebruik van effectpedalen om ze om te vormen tot een instrument dat haar creaties zowel tijdens liveoptredens als bij het componeren verandert. Ze voedt haar geluidsproducties ook met talrijke muzikale samples, wat aansluit bij haar vragen over de toe-eigening van culturen.

Residentie in het kader van tekhnē, gefinancierd door de Europese Unie. De standpunten en meningen zijn echter uitsluitend die van de auteur(s) en geven niet noodzakelijkerwijs die van de Europese Unie of het Europees Agentschap voor Onderwijs en Cultuur (EACEA) weer. De Europese Unie en EACEA kunnen hiervoor niet aansprakelijk worden gesteld.