De afgelopen jaren hebben de ‘vrouwelijke pioniers’ van de elektronische muziek zich verenigd in een strak gedefinieerde canon en zijn ze bekend geworden om hun iconoclastische aanwezigheid in de destijds door mannen gedomineerde scene. Uit hun eigen geschriften en interviews blijkt echter dat deze vrouwelijke artiesten heel anders dachten over gender en geluid. Whitney onderzoekt daarom de feministische esthetiek van elk van deze artiesten en vraagt zich af hoe hun expliciete uitspraken over gender ons kunnen helpen hun werk te interpreteren, als dat al mogelijk is.

Voor deze lezing gaat Whitney uit van haar persoonlijke relatie met de canon van ‘vrouwelijke pioniers van de elektronische muziek’ die wordt genoemd in Lisa Rovners documentaire Sisters with Transistors uit 2020: Clara Rockmore, Daphne Oram, Bebe Barron, Pauline Oliveros, Delia Derbyshire, Maryanne Amacher, Èliane Radigue, Suzanne Ciani en Laurie Spiegel. Vanuit het perspectief van de gendertheorie zal ze vervolgens ingaan op kwesties van exceptionalisme, mainstreaming en kolonialiteit die inherent zijn aan het canonisatieproces (met dank aan Marta Beszterda van Vliet), gevolgd door een sociologische duik in het continuüm van genderidentificatie en overtuigingen tussen Pauline Oliveros en Suzanne Ciani, dat duidelijk naar voren komt in retrospectieve documentaires, interviews, gepubliceerde essays en archiefmateriaal. Met deze verschillen in gedachten zullen we een discussie openen over de mogelijkheden en beperkingen van op identiteit gebaseerde canons in verschillende disciplines, en ik hoop enkele van mijn nieuwe geluidswerken te delen om aspecten van identiteit te onderzoeken die daarin vervat of onthuld worden.