Deze performance en dit moment van delen richten zich op de voortdurende ontwikkeling van Whispered Screaming, een praktijk die sinds 2022 in ontwikkeling is. Oorspronkelijk bedoeld als een solo-performance, bestaat het uit schreeuwen onder druk op de keel, wat resulteert in een fluisterende stem. Deze methode verstoort de gebruikelijke afvoer van lichaamsenergie via de mond, waardoor een fysieke worsteling en een gevoel van ‘pijn’ ontstaat – een weerspiegeling van het conflict tussen de drang om te schreeuwen en het onvermogen om dat te doen. Het stuk is gebaseerd op persoonlijke ervaringen tijdens de Asian Hate Movement in New York City en dient als een vorm van micro-verzet tegen de toenemende uitbarstingen van woede, geweld en haat die zich over de hele wereld verspreiden. De verzwegen pijn, die vaak zelfs voor degenen die haar ervaren verborgen blijft, wordt door deze praktijk tastbaar en verandert in een performance.

Tijdens Tomoko Hojo’s residentie bij Q-O2 ligt de focus op het verkennen van de ‘gefluisterde/verzwegen toestand’ die alleen door echte fysieke worsteling tot stand komt. De poging om iets uit te spreken wordt geblokkeerd, maar stille ademhalingen en onhoorbare schreeuwen ontsnappen via het gezicht en het lichaam. Dit werk onderzoekt het proces van spreken, klinken en schreeuwen, en hoe het lichaam en de emoties transformeren in relatie tot die worsteling. Hier is stilte niet langer passief; het wordt een krachtige visuele aanwezigheid en een fantasierijk geluid, zelfs in afwezigheid van geluid.