Noise, Structure, and Transmission

Tijdens zijn residentie onderzoekt Nirantar Yakthumba methoden van mondelinge overdracht. Nirantar is niet geïnteresseerd in methoden van mondelinge overdracht die gericht zijn op het reproduceren van vaste composities met een bepaald idee van ‘getrouwheid’—hoewel hij erkent dat zijn interesse geïnspireerd is door praktijken van mondelinge overdracht in Nepal, zijn thuisland, waar zulke praktijken, die op zich divers zijn, culturele archieven via deze middelen behouden. Hij is daarentegen geïnteresseerd in hoe het proces van overdracht zelf bijdraagt aan het materiaal dat wordt overgedragen.

In de communicatietheorie wordt overdracht benaderd als een bron van ruis, of datgene wat fouten introduceert in een ideale boodschap. In dit onderzoek keert hij de conventionele houding tegenover ruis-door-overdracht om—een ongewenst, maar noodzakelijk materieel artefact van overdracht dat een boodschap of signaal (d.w.z. materiaal) aantast, waardoor de verstaanbaarheid en structuur worden beschadigd—door het te benaderen als productief, in samenhang met het materiaal-in-overdracht. Hij formuleert zijn intenties in de volgende vragen: hoe wordt informatie geconfigureerd—d.w.z. geproduceerd en gemoduleerd—in speculatieve praktijken van mondelinge overdracht waar het materiaal dat overgedragen moet worden niet vastligt? Hoe kwalificeren de specifieke kenmerken van zulke praktijken de specificiteit van zulke configuraties?

Nirantar Yakthumba is een muzikant en componist uit Nepal, gevestigd in Den Haag, Nederland. Hij is artistiek directeur van het Kali Ensemble, een collectief van muzikanten en componisten in Den Haag dat zich richt op het cultiveren van langdurige samenwerkingen en diverse collectieve praktijken. Hij behaalde een Bachelor of Music in Music Composition aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag, met onderscheiding, en een Master of Music aan het Institute of Sonology, eveneens met onderscheiding. Voor zijn masterproject ontving hij de Konrad Boehmer-prijs voor een uitstekende en originele eindpresentatie, die zowel zijn artistieke werk als zijn geschreven scriptie omvatte. In zijn onderzoek onderzocht hij de productie en organisatie van klank, bevroeg hij de materieel-discursieve grenzen van ‘instrumentaliteit’, en verkende hij de implicaties van informatietheorie in collectieve muzikale praktijk.

In zijn huidige werk blijft Nirantar zijn interesses in klank, instrumentbouw en collectieve praktijk vanuit een informatiegericht perspectief verkennen. In het bijzonder onderzoekt hij hoe variaties in informatiebeperkingen—structuur, redundantie, ruis, (on)bepaaldheid—worden gearticuleerd met en binnen een werk, en hoe een dergelijke praktijk van variatie een technologie kan zijn om transindividuele introspectie te stimuleren, vooringenomen ideeën uit te dagen en ruimte te maken voor verschil in relationele configuraties.