Maika Garnica gebruikt beeldhouwkunst als uitgangspunt om de relatie tussen kunstenaar, toeschouwer en ruimte te onderzoeken. Variaties in context en interactie veranderen voortdurend de aard van het werk, van sculptuur tot geluidsobject of gebruiksvoorwerp. Elk object bestaat uit een van de meest primaire elementen die zich onder onze voeten bevinden: klei. De klankkwaliteiten van dit oude, antropologische en duurzame materiaal worden altijd binnen specifieke ruimtes onderzocht. Uit deze fascinatie ontstaan de keramische geluidsobjecten.

Tijdens haar residentie bij Q-O2 zet ze haar onderzoek naar keramische geluidssculpturen voort, waarbij ze de focus verlegt van fysieke akoestiek naar perceptuele en mentale resonantie. Voortbouwend op opnames gemaakt bij EMPAC (Troy, NY) – waar ze onderzocht hoe haar sculpturen interageren met lucht en architecturale akoestiek – gaat Maika nu een nieuwe fase van onderzoek in. Bij Q-O2 worden de sculpturale vormen een middel om te onderzoeken hoe geluid de luisteraar op een meer intern, emotioneel niveau beïnvloedt. De residentie fungeert als een kamer rond het werk, waardoor ze het potentieel van geluid voor mentale en zelfs helende effecten kan verkennen. Garnica is vooral geïnteresseerd in hoe primitieve, minimalistische vormen en texturen in klei een soortgelijke rauwheid of puurheid in geluid kunnen oproepen – en hoe dat op zijn beurt resoneert met de menselijke psyche.

Door ruimte te geven aan deze opnames en in dialoog te treden met het Q-O2-team, wil Maika reflecteren op de conceptuele en technische mogelijkheden van dit werk in uitvoering. Samen met Q-O2 wil ze ook onderzoeken welke vorm dit evoluerende oeuvre uiteindelijk zal aannemen. De residentie biedt zowel kritische ondersteuning als een stimulerende context om de volgende stappen te zetten in een fragiel, zich ontwikkelend proces, omringd door collega-makers die zich op vergelijkbaar terrein begeven.