Wat zou het betekenen om politiek te bedrijven door muziek te maken? Hoe zou muzikale improvisatie – als een proces van collectief zoeken naar klanken en naar de reacties die daarop volgen, in plaats van ze te bedenken, voor te bereiden en te produceren – ons wereldbeeld kunnen veranderen? Hoe kunnen we muziek niet alleen ervaren en begrijpen als iets dat zich voordoet in de context van in tijd georganiseerde geluidsverschijnselen die worden uitgewisseld voor geld binnen de fabriek van het postindustriële kapitalisme, maar ook als een esthetisch-poëtisch-politieke manier van onderzoek, een manier van waarnemen, een manier van leren en delen – binnen en buiten de trillingen van geluid of de tekens van taal?

Deze en andere vragen worden gedurende twee dagen onderzocht door middel van de praktijk van X-Ray Hex Tet – een voortdurende samenwerking tussen:
Billy Steiger – celesta en viool
Crystabel Riley – drums
Edward George – tekst en muziek
Pat Thomas – piano en elektronica
Paul Abbott – drums en synthetische geluiden
Seymour Wright – altsaxofoon (daadwerkelijk en potentieel)

Zes muzikanten met verschillende achtergronden die werken in de marge van wat (voor velen) aanvaardbaar is op het gebied van muziek, genre, techniek, interpretatie, geschiedenis en ‘traditie’; een verzameling subjectiviteiten, energieën en filosofieën die in dialoog met elkaar de ongemakkelijke rijkdom en wrijving van onderzoek verkennen en onderzoeken, en plezier (en schatten) vinden in het zoeken naar het verborgen, geheime en mysterieuze aan de randen van muziek en betekenis.

Hun debuutalbum verschijnt op 15 oktober via Reading Group (New York).
https://readinggroupcompany.bandcamp.com/album/x-ray-hex-tet

Pat Thomas is een in het Verenigd Koninkrijk gevestigde pianist die in een verbluffende verscheidenheid aan contexten optreedt en opnames maakt. Hij is al meer dan 30 jaar actief en heeft samengewerkt met Derek Bailey, Eugene Chadbourne, Rhys Chatham, Lol Coxhill, Wadada Leo Smith en vele anderen, en maakt deel uit van de groepen اسم [Ism] en أحمد [Ahmed] en meer. Hij studeerde klassieke piano, maar is altijd geïnteresseerd geweest in het benaderen van muziek vanuit verschillende invalshoeken. Verschillende tradities, van dub tot improvisatie en jungle, komen samen in de klankwereld van Pat Thomas. Zijn onderzoek, zowel in zijn muziek als in zijn incidentele schrijfwerk, is onder meer gewijd aan het heroverwegen van de geschiedenis van de jazz, in het licht van de ondergewaardeerde bijdrage van de West-Afrikaanse islam.

Seymour Wright is een saxofonist uit het Verenigd Koninkrijk die verschillende soloalbums heeft uitgebracht en heeft samengewerkt met groepen als Ahmed, @xcrswx, GUO, XT en lll人. De verschillende activiteiten die hij gedurende zijn leven heeft ondernomen – improvisatieoptredens, schrijven over muziek, lesgeven – zijn allemaal verbonden door zijn nieuwsgierigheid en leergierigheid. Hij groeide op als zoon van een concertorganisator en bracht een groot deel van zijn jeugd door met muziek en andere kunstvormen, maar ontwikkelde zijn muzikale praktijk in een wekelijkse workshop geïmproviseerde muziek onder leiding van AMM-percussionist Eddie Prévost. Van daaruit groeide ook een proefschrift waarin hij de praktijk van het AMM-collectief als casestudy gebruikte om te onderzoeken hoe mensen samen creatieve praktijken ontwikkelen, als een situationele en collectieve vorm van leren.

Edward George is een in Londen gevestigde schrijver, omroepmedewerker en fotograaf. Als medeoprichter van Black Audio Film Collective schreef en presenteerde hij onder meer de baanbrekende essayfilm Last Angel of History (1996), die de weg hielp effenen voor het hedendaagse denken over Afro-futurisme. George maakte deel uit van het multimediaduo Flow Motion en het elektronische muziekproject Hallucinator. Zijn doorlopende radioseries The Strangeness of Dub en The Strangeness of Jazz verweven een brede muzikale selectie met verschillende geografische muziekgeschiedenissen, Afrikaanse/Afro-diasporische kennis en kritische theorie uit queer- en black studies. Zijn werk omvat Dub Housing, een project dat onderzoekt hoe dubmuziek een ander bewustzijn van mensen en plaats, tijd en geografie, geschiedenis en architectuur, ras en metropool tot uitdrukking brengt.

Paul Abbott is een in Londen gevestigde muzikant, drummer en schrijver. Hij onderzoekt muziek als ecologie, waarin de interactie tussen geluiden, tekens en het fysieke lichaam echte en imaginaire muziek laat groeien. Zijn werk richt zich vaak op het creëren van praktische en fictieve structuren die improvisatie en experimenteel muzikaal spel mogelijk maken. Recente en lopende samenwerkingen zijn onder meer: XT met Seymour Wright; RP Boo Trio met XT; The Creaking Breeze Ensemble met Nathaniel Mackey; yPLO met Micheal Speers. Abbott rondde onlangs zijn doctoraat af aan de Universiteit van Edinburgh, getiteld Playing no solo imagination: synthesising the rhythmic emergence of sound and sign through embodied drum kit performance and creative writing. Momenteel doet hij onderzoek aan het Koninklijk Conservatorium/Academie voor Beeldende Kunsten in Antwerpen. Hij was ook medeoprichter en mederedacteur van Cesura//Acceso, een tijdschrift voor muziek, politiek en poëzie.

Crystabel Riley toerde eind jaren 2000 door Japan en Europa met drums, elektronica en make-up in het power-noisetrio Maria and the Mirrors. Dit was het begin van haar interesse in vormen en patronen op huid – zowel menselijk als drum. Haar interesse in dimensionale patronen op (en van) verschillende oppervlakken, esthetisch, biologisch en historisch, is verder ontwikkeld door het idee van ‘zorg en onzorg’ voor verschillende huidoppervlakken te onderzoeken. Crystabel werkt al lang samen met Sue Lynch, die haar verwelkomde in de Horse Improvised Music Club en later speelde in het London Improvisers Orchestra. Momenteel werkt ze onder meer aan het multi-format duo-project @xcrswx met Seymour Wright.

Billy Steiger zorgt al enkele jaren voor opschudding in de Londense improvisatiescene. De niet-idiomatische benadering van deze Ierse violist is te beluisteren in projecten als Frîdd Newydd, een solo-opname van zijn ‘magisch-realistische vioolmuziek’, begeleid door tekeningen en foto’s van zijn reis naar een denkbeeldig dorp in Wales. Als beeldend kunstenaar en muzikant ontwikkelt zijn praktijk zich als een soort schrijven op het gehoor. Hij wordt geïnspireerd door het werk van Clarice Lispector, vooral haar boek Água Viva, dat altijd lijkt te zweven tussen binnen en buiten, tussen indruk en expressie. Zijn muziek resoneert in zekere zin met haar werk, dat minder bezig is met het cerebrale of kenbare domein van woorden, dan met het onkenbare moment van ervaring. Hij speelde onder meer met David Toop, Daniel Blumberg en O YAMA O.