De accordeon draagt, net als elk ander voorwerp, een collectief geheugen in zich: een opeenstapeling van individuele verhalen, historische en culturele herinneringen die in de loop van de tijd met elkaar verweven zijn geraakt. Maar wat gebeurt er als dit voorwerp uit elkaar wordt gehaald? In welk stadium van verval houdt het instrument op fysiek zichzelf te zijn en wordt het iets anders?

Het project vindt zijn oorsprong in de persoonlijke herinneringen en het familie-erfgoed van Carlo, accordeonist en performer uit Castelfidardo (Italië), een stad die internationaal bekendstaat om haar accordeonbouw. ‘ablation’ is een onderzoeksproject dat de herinnering verkent die een object bewaart, zelfs nadat het is verweerd. Net als bij een hartablatie wordt de herinnering (re-cordis, „terug naar het hart“) aan hoe het instrument ooit klonk en aan wie het heeft gebouwd, weggevaagd totdat er niets anders dan een echo overblijft.

Tijdens de residentie bouwde Carlo, met technische ondersteuning van Giuseppe De Benedittis, een systeem van motoren en ventilatoren die onafhankelijk van elkaar via Arduino worden aangestuurd. Het onderzoek leidde ook tot de creatie van houten steunen voor de tongblokken (somiere), ontworpen om deze motoren te laten bewegen en zo een ruimtelijk muzikaal instrument te creëren, los van het fysieke lichaam van de accordeon.

Tegen het einde van de residentie kreeg dit proces vorm in een eerste artistieke output: de gedemonteerde accordeon laat – via variaties, uitrekkingen en wijzigingen – een oud stuk weerklinken dat ooit tot het instrument behoorde toen het nog in elkaar zat.