Door een waterpijporgel te creëren dat bespeeld kan worden door hangende orgelpijpen in water onder te dompelen, onderzoekt Anouk Kellner hoe muziekinstrumenten niet alleen geluid produceren, maar ook kunnen dienen als dragers van verhalen en abstracte, narratieve structuren. Ze onderzoekt hoe compositie, beweging, fysieke interactie en mechanica kunnen samenwerken om een instrument te bouwen dat raakt aan de poëtica van geluid en performance. Door een touwsysteem te bedienen als een poppenspeler verschuiven de toonhoogtes, waardoor bevreemdende, bijna mensachtige klanktexturen ontstaan. Het bewegen van de touwen creëert een rituele benadering, een repetitieve beweging die het lichaam plaatst binnen een narratief van strijd en uitputting.

Anouk Kellner (2001) is een geluidskunstenaar en componist gevestigd in België. In haar werk creëert ze sonische landschappen waarin ze, zonder iets op te leggen, de luisteraar wil meenemen door die alles op een eigen manier te laten ervaren. Door tijd te abstraheren en herhaling te gebruiken onderzoekt ze de rituele, texturale en narratieve kwaliteiten van geluid. Haar recente werk focust voornamelijk op het orgel, waarbij ze zowel composities voor kerkorgel maakt als eigen experimentele interpretaties ontwikkelt, zoals de Airchoir-reeks. Ze combineert dit met andere media zoals documentaire, textiel, elektronica, dans en beweging.