Dit onderzoeksproject heeft tot doel call and response te onderzoeken als een experimenteel technologisch systeem dat culturen met elkaar verbindt, een technologie die een signaal uitzendt dat wereldwijd door lichamen wordt opgepikt. Journalist Chal Ravens verwijst naar filosoof Yuk Hui, die stelt dat ‘technologie niet onze concurrent is, maar een soort prothese die ons menselijk maakt’.

Als we technologie beschouwen als een verzameling kennis die wordt gebruikt om te creëren, te extraheren en te verwerken, en als een middel om toegang te krijgen tot informatie, dan werkt call and response per definitie volgens dezelfde ideologieën en biedt het ruimte voor interpretatie, nieuwe kanalen voor het verkennende karakter van muziek en nieuwe manieren van luisteren en communiceren. Dit is iets wat ik met dit onderzoek graag grondig wil onderzoeken.

Muzikaal gezien is call and response een interactie tussen een spreker en een of meer luisteraars, waarbij de luisteraar reageert op de spreker. Het onderzoek heeft tot doel te achterhalen hoe deze technologie is ontstaan, hoe ze verder reikt dan muziek en te ontdekken waar genres als gospel, reggae, jazz, funk, techno en drill, om er maar een paar te noemen, allemaal in dialoog staan met folklore binnen hetzelfde kader: calls en responses van lichamen wereldwijd die bepalen hoe nieuwe en oude klanken samenwerken. Ik onderzoek hun onderlinge verbondenheid via spraak, tempo, techniek en improvisatie als uitdrukkingsmiddelen. De technologie is ook buiten de muziek te vinden in rituele processen, in de manier waarop we communiceren en in het heen en weer gaan van kennisproductie en -distributie. Ik wil onderzoeken hoe we codes in kunst, rituelen en het dagelijks leven inbedden en versleutelen op een manier die onbewust peer-to-peer computing weerspiegelt, met een netwerk dat herziening en herwerking door huidige en toekomstige peers aanmoedigt – met de ‘versie’ of ‘riddim’, een techniek die in dancehall voorkomt, als voorbeeld van deze versleuteling.

Ik ben hierin geïnteresseerd als een platform dat de realisatie van een nieuw oeuvre ondersteunt, om ideeën over waar technologie wordt geproduceerd en hoe deze eruitziet, uit te dagen. Ik denk na over hoe verschillende genres op elkaar reageren en onbedoeld de relatie die sampling heeft met call and response. Ik wil met dit onderzoek aantonen dat call and response en de fundamenten ervan ook een soort technologie zijn die signalen, systemen en processen codeert voor toekomstige actualisering.

Geïnspireerd door plaats, mensen en geschiedenis, zal deze ode aan het uithoudingsvermogen van technologie kijken naar audio, teksten, video’s, interviews en andere efemera om een multidimensionale en interdisciplinaire focus te leggen op de herkomst, impact en toekomst van call and response, vooral gezien de opkomst van kunstmatige intelligentie. In dit opzicht is het belangrijk om analoge technologie en lichaamstechnologie als een even essentiële vorm als digitale technologie te identificeren en te onderzoeken, waar verbeelding en toeval samenkomen met improvisatie en virtuositeit, en het verleden wordt ontvouwd om te laten zien hoe de toekomst eruitziet.

Als kunstenaar en onderzoeker is de brug tussen vraag en antwoord die het illusoire, het speculatieve en het concrete vormgeeft, van belang wanneer we nadenken over hoe nieuwe bevindingen in STEM vaak voortkomen uit toevallige ontmoetingen.

Evenement in het kader van tekhnē, gefinancierd door de Europese Unie. De standpunten en meningen zijn echter uitsluitend die van de auteur(s) en geven niet noodzakelijkerwijs die van de Europese Unie of het Europees Agentschap voor Onderwijs, Culturele Activiteiten en Jeugdzaken (EACEA) weer. De Europese Unie en EACEA kunnen hiervoor niet verantwoordelijk worden gesteld.