Tijdens haar residentie onderzocht Aminata Soumaré hoe rituelen die geworteld zijn in orale tradities kunnen uitgroeien tot vormen van levend auditief geheugen. Haar onderzoek vloeide voort uit een persoonlijke reflectie over wat het betekent om een cultuur te erven die wordt doorgegeven via de stem en gedeelde praktijken, in plaats van via geschreven bronnen. Geconfronteerd met de mogelijkheid dat haar band met haar Malinese afkomst geleidelijk zou verdwijnen, ging ze na hoe herinneringen worden bewaard binnen de Malinese diaspora in België.

Haar onderzoek bracht een opmerkelijke lacune aan het licht: afgezien van muziek vond ze maar heel weinig sporen die het dagelijks leven, de verhalen en de ervaringen van de Malinese gemeenschap in België vastlegden. Deze lacune vormde het uitgangspunt voor haar performance.

Tijdens de residentie experimenteerde ze met verschillende vormen van archieven, die elk hun eigen materiële en klankkwaliteiten hadden. Ze onderzocht ook hoe opgenomen samples konden worden getransformeerd door middel van vibraties, in resonantie met akoestische instrumenten en voorwerpen die een persoonlijke en culturele betekenis hebben. Deze experimenten vormden een manier om het archief niet als iets vaststaands te beschouwen, maar als iets dat via geluid kan worden geactiveerd, hervormd en overgedragen.

Het werk ontvouwt zich als een reis door het persoonlijke en collectieve geheugen, waarbij fragmenten van stemmen, veldopnames en mondelinge geschiedenissen met elkaar worden verweven. Herinneringen vervagen en duiken weer op, wat weerspiegelt hoe ze van generatie op generatie worden doorgegeven. In plaats van een compleet archief te reconstrueren, omarmt de voorstelling juist de leemtes en verbeeldt ze hoe nieuwe vormen van herinnering kunnen ontstaan door te luisteren.