De afgelopen jaren zijn de ‘vrouwelijke pioniers’ van de elektronische muziek uitgegroeid tot een hechte groep, waaronder Maryanne Amacher, Wendy Carlos, Suzanne Ciani, Delia Derbyshire, Pauline Oliveros, Éliane Radigue, Laurie Spiegel en slechts enkele anderen. Ze staan bekend om hun iconoclastische aanwezigheid in de door mannen gedomineerde wereld van die tijd, maar uit hun eigen geschriften en interviews blijkt dat er aanzienlijke verschillen bestaan in de manier waarop deze kunstenaars over gender en geluid dachten. Mijn onderzoek zal de kenmerkende feministische esthetiek van elk van deze kunstenaars nader bekijken en de vraag stellen hoe hun expliciete uitspraken over gender ons kunnen helpen hun werken in geluid te interpreteren, als dat al mogelijk is. Dit onderzoek zal meer in het algemeen bijdragen aan het begrip van identiteitsgebaseerde canonisatie, met name in een tijd waarin de Amerikaanse identiteitspolitiek onder vuur ligt.